Somatic Experiencing, to podejście terapeutyczne stworzone przez dr. Petera Levine’a, amerykańskiego psychologa specjalizującego się w traumie i stresie. Metoda opiera się na obserwacji, że źródłem traumy nie jest wyłącznie samo zdarzenie, lecz sposób, w jaki nasz układ nerwowy poradził sobie z nadmiarem pobudzenia i brakiem możliwości jego rozładowania.

Levine zwraca uwagę, że nasze ciało dysponuje wrodzoną zdolnością do samoregulacji — czyli do powracania do równowagi po trudnym doświadczeniu. Gdy jednak ta zdolność zostaje zakłócona, w ciele mogą utrwalić się reakcje obronne, które nie zostały zakończone.

W obliczu zagrożenia organizm może zareagować na cztery sposoby: walką, ucieczką, zamarciem (zamrożeniem) oraz reakcją podporządkowania się (np. udobruchania napastnika). Gdy żadna z tych reakcji nie może zostać wyrażona w sposób pełny i bezpieczny, dochodzi do zatrzymania fizjologicznego pobudzenia. Skutkiem są objawy przewlekłego napięcia, poczucia odrętwienia, nadmiernej czujności lub oderwania od ciała.

Trauma powstaje często wtedy, gdy doświadczamy czegoś zbyt gwałtownego, zbyt intensywnego lub zbyt szybkiego, co przekracza możliwości przetworzenia bodźców przez nasz układ nerwowy. Wtedy ciało reaguje odcięciem lub nadreaktywnością, a nieprzetworzone sygnały wewnętrzne zaczynają być odbierane jako zagrożenie.

Doświadczanie somatyczne polega na stopniowym i bardzo delikatnym kierowaniu uwagi na sygnały płynące z ciała: napięcia, ciepło, pulsowanie, oddech. Terapeuta pomaga klientowi zbliżać się do tych doznań w bardzo małych, bezpiecznych krokach, by nie doszło do przytłoczenia. Dzięki temu reakcje obronne mogą zostać łagodnie dokończone, a układ nerwowy wraca do równowagi.

Celem tej pracy jest przywrócenie poczucia bezpieczeństwa w ciele, zdolności do reagowania adekwatnie do sytuacji oraz odzyskanie wpływu i sprawczości. Ciało — które wcześniej mogło być źródłem lęku — staje się sprzymierzeńcem w procesie zdrowienia.